فتحعلی‌شاه
شمارهٔ ۷۷
باده از رطل گران خورده‌ای و نوشت باد
پند بیهودهٔ زهّاد فراموشت باد
شکر لله که تو از زحمت تقوی رستی
خلعت پیرمغان زیب بر و دوشت باد
باده نوش و غم بیهوده ایّام مخور
ساقی سیم‌بدن زینت آغوشت باد
چاک زن جامهٔ تقوی و برو دیر مغان
فکر و اندیشهٔ آن سرو قباپوشت باد
آن سبویی که ز می‌خانه به دوشت بردند
دارم امید که تا روز جزا دوشت باد
ای خردمند هنرپیشه نصیحت بشنو
پند خاقان چو گوهر در صدف گوشت باد