پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۷۰

ما بت نه ز اندیشه معبود شکستیم

آرایش بتخانه ما بود شکستیم

هر لخت جگر طاقت صد داغ دگر داشت

قفل در رسوایی خود زود شکستیم

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۷۲ما توأمیم با گل رعنا در این چمن
  2. شمارهٔ ۷۳گر گل نصیحتت نپذیرد در این چمن
  3. شمارهٔ ۷۴رنگ جسمانی‌ست بر سیمای ابر نوبهار
  4. شمارهٔ ۷۵بر دو عالم دامن همت توان افشاند لیک
  5. شمارهٔ ۷۶چون نعش من برند برون از سرای من
  6. شمارهٔ ۷۷شهید عشق تو را راه کعبه مقصود
  7. شمارهٔ ۷۸ای دل از آن دهن طمع خام می‌کنی
  8. شمارهٔ ۷۹ای که درد دل خونین‌کفنی می‌شنوی
همه‌ی ابیات پراکنده ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.