پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۴۳مسکین فصیحی دوش جان می‌داد و می‌نالید غم
  2. شمارهٔ ۴۴کو جنون تا هر نفس در دل سراغی گم شود
  3. شمارهٔ ۴۵رمزی است خط دوست که چون بخت سرآید
  4. شمارهٔ ۴۶چون ماهی ساحل طپد از آرزوی دل
  5. شمارهٔ ۴۷جذبه عشق بحدی‌ست میان من و یار
  6. شمارهٔ ۴۸نقش پایی به سر کوی تو دیدم مردم
  7. شمارهٔ ۴۹هرگز مباش آتش سوزان سپند باش
  8. شمارهٔ ۵۰این پرده‌های حسن نظر تیره می‌کند
همه‌ی ابیات پراکنده ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.