امامی هروی
شمارهٔ ۳
بخدائی که بی ارادت او
سرورا برگ خوش خرامی نیست
که ترا گرچه بنده بسیارند
بنده ی خاص جز امامی نیست
امامی هروی
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۵ای اختر آسمان سمندت
- شمارهٔ ۶ای خداوندی که دائم پیر چرخ
- شمارهٔ ۷تاج دین و دولت ای صدری که گرد موکبت
- شمارهٔ ۸زهی دین پروری کاندر بنانت
- شمارهٔ ۹پناه تیغ و قلم آفتاب مشرق ملک
- شمارهٔ ۱۰آن شنیدی که خار در گلزار
- شمارهٔ ۱۱ایاز بهر تفاخر مخدرات سپهر
- شمارهٔ ۱۲ای بزرگی که با نسیم وفات
درباره‌ی امامی هروی
ملک‌الشعراء رضی‌الدین ابوعبدالله محمد بن ابی‌بکر بن عثمان هروی (وفات ۶۸۶ ه. ق) متخلص به امامی از شاعران ایرانی اوایل روزگار ایلخانی است. زادگاه او هرات بوده و مدح پادشاهان کرت را کرده است. او از شاعرانی است که در سدهٔ هفتم روش شاعران شرقی را در شعر خود حفظ کرد. وی با شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی، خواجه مجدالدین همگر، ش...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.