پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۴۶۱

دارد صنم ماهوش زهره جمال

خالی بمیانه دو ابرو و چه خال

گوئی که مگر ستاره ئی منکسف است

افتاده میان مشک پیکر دو هلال

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۶۳روزی که دلم شدی بخوبان مایل
  2. شمارهٔ ۴۶۴هر کو بحسد بسته همی دارد دل
  3. شمارهٔ ۴۶۵ما بر در شکریم و قناعت همه سال
  4. شمارهٔ ۴۶۶ایدل طلب گذشته امریست محال
  5. شمارهٔ ۴۶۷آن بت که بقد سرو روانش گفتیم
  6. شمارهٔ ۴۶۸آن سرو بلند کز غمش پست شدم
  7. شمارهٔ ۴۶۹ایدل اگرت کار جهان نیست بکام
  8. شمارهٔ ۴۷۰ای سرو روان بر چمن و باغ دلم
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.