پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

بخش سی و هفتم

بخش ۲ - الحكایة ‌و التمثیل

بوعلی دقاق آن شیخ جهان

شد بنزدیک مریدی میهمان

آن مرید از عشق او میسوخت زار

کرده بودش روزگاری انتظار

شیخ بنشست آن مرید نونیاز

گفت شیخا کی بخواهی رفت باز

گفت ناافتاده وصلی اتفاق

پیش باز آوردی آواز فراق

ادامه‌ی بخش سی و هفتم

  1. بخش ۴ - الحكایة ‌و التمثیلخواندمحمود را سر بی خویشئی
  2. بخش ۵ - الحكایة ‌و التمثیلیک شبی میگفت یحیی ابن المعاد
  3. بخش ۶ - الحكایة ‌و التمثیلدر رهی میشد سلیمان با سپاه
  4. بخش ۷ - الحكایة ‌و التمثیلدر مناجات آن بزرگ کاردان
  5. بخش ۸ - الحكایة ‌و التمثیلیوسف صدیق در زندان شاه
  6. بخش ۹ - الحكایة ‌و التمثیلکرد محمود از برای احترام
  7. بخش ۱۰ - الحكایة ‌و التمثیلدر رهی میرفت بس زیبا زنی
  8. بخش ۱۱ - الحكایة ‌و التمثیلرفت دزدی در سرای رابعه
همه‌ی بخش سی و هفتم ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.