پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه

  1. شمارهٔ ۷پروانه به شمع گفت: چون خوش افتاد
  2. شمارهٔ ۸پروانه به شمع گفت: کیفر بردیم
  3. شمارهٔ ۹پروانه به شمع گفت: گرینده مباش
  4. شمارهٔ ۱۰پروانه به شمع گفت: میسوزم خویش
  5. شمارهٔ ۱۱پروانه به شمع گفت: میسوزم زار
  6. شمارهٔ ۱۲پروانه به شمع گفت: چندی سوزم
  7. شمارهٔ ۱۳پروانه به شمع گفت: آخر نظری
  8. شمارهٔ ۱۴پروانه به شمع گفت: کم سوز مرا
همه‌ی باب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.