پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه

  1. شمارهٔ ۳۲ذاتت ز ازل تا به ابد قائم بس
  2. شمارهٔ ۳۳کو عقل که در ره تو پوید آخر
  3. شمارهٔ ۳۴ای عین بقا! در چه بقائی که نهای
  4. شمارهٔ ۳۵در ذات تو سال‌ها سخن رانده‌ایم
  5. شمارهٔ ۳۶در راه تو معرفت خطا دانستیم
  6. شمارهٔ ۳۷کو چشم که ذرّهای جمالت بیند
  7. شمارهٔ ۳۸اسرار تو در حروف نتواند بود
  8. شمارهٔ ۳۹ای آن که ز کفر، دین، تو بیرون آری
همه‌ی باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.