پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

غزلیات

غزل شمارهٔ ۷۰۲

ای مُرَقَّع‌پوش در خَمّار شو

با مغان مردانه اندر کار شو

چند ازین ناموس و تزویر و نفاق

توبه کن زین هر سه و دین‌دار شو

یا برو از حلقهٔ مردانِ دین

در میان حلقهٔ کُفّار شو

یا منادی کن اناالحق در جهان

چون اناالحق گفته شد بر دار شو

چون نه‌ای در کفر و در ایمان تمام

گیر زُنّاری و در خَمّار شو

چون حضورت نیست در مسجد دمی

بی‌مُرقَّع گَرد و با زُنّار شو

عاجزی در دین و زهدِ خویشتن

خیز و زین دینِ تهی بیزار شو

چند باشی در حجابِ خویش تو

عالمِ تجرید را عطّار شو

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۷۰۴در کنج اعتکاف دلی بردبار کو
  2. غزل شمارهٔ ۷۰۵دوش درآمد ز درم صبحگاه
  3. غزل شمارهٔ ۷۰۶شب را ز تیغ صبحدم خون است عمدا ریخته
  4. غزل شمارهٔ ۷۰۷صد قلزم سیماب بین بر طارم زر ریخته
  5. غزل شمارهٔ ۷۰۸ای آتش سودای تو دود از جهان انگیخته
  6. غزل شمارهٔ ۷۰۹ای چشم بد را برقعی بر روی ماه آویخته
  7. غزل شمارهٔ ۷۱۰ای لبت حقهٔ گهر بسته
  8. غزل شمارهٔ ۷۱۱ای ذره‌ای از نور تو بر عرش اعظم تافته
همه‌ی غزلیات ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.