پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۵۴

گر مرد نام و ننگی از کوی ما گذر کن

ما ننگ خاص و عامیم از ننگ ما حذر کن

سرگشتگان عشقیم نه دل نه دین نه دنیا

گر راه بین راهی در حال ما نظر کن

تا کی نهفته داری در زیر دلق زنار

تا کی ز زرق و دعوی، شو خلق را خبر کن

ای مدعی زاهد غره به طاعت خود

گر سر عشق خواهی دعوی ز سر بدر کن

در نفس سرنگون شو گر می‌شوی کنون شو

واز آب و گل برون شو در جان و دل سفر کن

جوهرشناس دین شو مرد ره یقین شو

بنیاد جان و دل را از عشق معتبر کن

از رهبر الهی عطار یافت شاهی

پس گر تو مرد راهی تدبیر راهبر کن

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۶۵۶ای پسر این رخ به آفتاب درافکن
  2. غزل شمارهٔ ۶۵۷چو دریا شور در جانم میفکن
  3. غزل شمارهٔ ۶۵۸زلف به انگشت پریشان مکن
  4. غزل شمارهٔ ۶۵۹بیم است که صد آه برآرم ز جگر من
  5. غزل شمارهٔ ۶۶۰باز آمده‌ای از آن جهانم من
  6. غزل شمارهٔ ۶۶۱ترسا بچه‌ای ناگه چون دید عیان من
  7. غزل شمارهٔ ۶۶۲لعل تو داغی نهاد بر دل بریان من
  8. غزل شمارهٔ ۶۶۳در رهت حیران شدم ای جان من
همه‌ی غزلیات ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.