پرش به محتوای اصلی
اسیری لاهیجی اسیری لاهیجی

رباعیات

شمارهٔ ۳۶

دادم دل خود به عشق یاری که مپرس

کردم هوس وصل نگاری که مپرس

تا دل به بلای غم گرفتار آمد

دارم ز جفاش روزگاری که مپرس

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۸هر لحظه رخت بحسن دیگر بینم
  2. شمارهٔ ۳۹ما کاشف رمز علم الاسمائیم
  3. شمارهٔ ۴۰جامی که می دو کون را جاست منم
  4. شمارهٔ ۴۱من عاشق و رند و لاابالی شده ام
  5. شمارهٔ ۴۲در بادیه عشق تو سرگردانم
  6. شمارهٔ ۴۳ما مست مدام کوی آن خماریم
  7. شمارهٔ ۴۴ما چون ز ازل مست و خراب آمده ایم
  8. شمارهٔ ۴۵ما بنده عشق و از خرد آزادیم
همه‌ی رباعیات ←

اسیری لاهیجی درباره‌ی اسیری لاهیجی

شمس‌الدین‌ محمد بن‌ یحیی‌ بن‌ علی‌ گیلانی لاهیجی نوربخشی (سال تولد نامعلوم، درگذشته به سال ۹۱۲ هجری قمری) متخلص به «اسیری‌» و «فدایی» و مشهور به «اسیری لاهیجی» عارف‌، شاعر و از مشایخ‌ سلسلهٔ نوربخشیه‌ است. کتاب «اسرار الشهود» اسیری با استفادهٔ از نسخهٔ آماده شده به کوشش آقای محمد رسا و کتاب «رسائل لاهیجی» با استفاده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.