پرش به محتوای اصلی
انوری انوری

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۶۷

گل روز دو عرض می‌دهد مایهٔ خویش

زنهار میفکن تو بر آن سایهٔ خویش

او خود چو ببیند پس از آن پایهٔ خویش

در پای تو ریزد همه پیرایهٔ خویش

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۶۹ای جاه تو چون سماک و عالم چو سمک
  2. رباعی شمارهٔ ۲۷۰زین رنگ برآوردن بر فور فلک
  3. رباعی شمارهٔ ۲۷۱در منزل آبگینه هنگام درنگ
  4. رباعی شمارهٔ ۲۷۲ای مسند تو قاعدهٔ دولت گل
  5. رباعی شمارهٔ ۲۷۳ای گوهر تو خلاصهٔ عالم گل
  6. رباعی شمارهٔ ۲۷۴آخر شب دوش بی‌تو ای شمع چگل
  7. رباعی شمارهٔ ۲۷۵آمیختم از بهر تو صد رنگ و حیل
  8. رباعی شمارهٔ ۲۷۶ای چشم زمانه کرده روشن به جمال
همه‌ی رباعیات ←

انوری درباره‌ی انوری

اوحدالدین محمد ابن محمد (یا ابن اسحاق) شاعر و دانشمند ایرانی قرن ششم هجری است. وی از بسیاری از معلومات متداول زمان خود از قبیل منطق، موسیقی، ریاضی و نجوم بهره داشت. ابتدا مداح سلطان سنجر بود و پس از مرگ او و استیلای ترکان غز بر خراسان به ستایش امرا و سفرای بلاد مختلف مشغول شد، ولی در اواخر عمر زهد پیشه کرد و از ملازمت...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.