پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۴۹

شیرین دهنی چون قندو لعلی چو نبات

گوی زنخی چو قطره آب حیات

گویند مبین و صبر کن در غم او

صبرم نبود که بشنوم این کلمات

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۱اهلی شب عشق آن دل افروز گذشت
  2. شمارهٔ ۵۲این حسرت و غم که با من درویش است
  3. شمارهٔ ۵۳باز آتش من بلند آوازه شدست
  4. شمارهٔ ۵۴مجنون که ز بیم طعنه از خلق جداست
  5. شمارهٔ ۵۵آن بت که ز فرق تا قدم صنع خداست
  6. شمارهٔ ۵۶در مستی اگر کسی نکویا نه نکوست
  7. شمارهٔ ۵۷واقف ز شب سیاه این سوخته کیست
  8. شمارهٔ ۵۸اهلی همه عمر بت پرست ار چه بزیست
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.