پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۳۶۲

مرد آن نبود که چشمش آلوده بود

یا در پی قول و فعل بیهوده بود

آن مرد بود که مال و عرض همه کس

از دست و زبان و چشمش آسوده بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۶۴در راه طلب کسی بجایی برسد
  2. شمارهٔ ۳۶۵بر علم و هنر گرچه کسش دق نرسد
  3. شمارهٔ ۳۶۶آنرا که خیال دلفروزی باشد
  4. شمارهٔ ۳۶۷با صاحب حسن دیده حس باشد
  5. شمارهٔ ۳۶۸از مستی شد ملک نگون خواهد بود
  6. شمارهٔ ۳۶۹سلطان که خراج بر رعیت فکند
  7. شمارهٔ ۳۷۰باید دل شه بعفو خواهان باشد
  8. شمارهٔ ۳۷۱بی تجربه به هر کی با یکی یار شود
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.