پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۳۳۲

بیگانه وشی که دیر دیرش بینند

به زانکه بدوستی دلیرش بینند

دریاب که گل بتازه روییست عزیز

خوارست بهفته یی که سیرش بینند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۳۴فریاد که عمر رفت و حرمان بفزود
  2. شمارهٔ ۳۳۵نقش سخنم بنقش نقاش بود
  3. شمارهٔ ۳۳۶من نقد درستم نه مس روی اندود
  4. شمارهٔ ۳۳۷تا رهزن خواب در سرایت نبرد
  5. شمارهٔ ۳۳۸عمر تو اگر بخواب غفلت گذرد
  6. شمارهٔ ۳۳۹هر چیز که در علم تو معلوم بود
  7. شمارهٔ ۳۴۰پروانه تر از شمع روشن طلبد
  8. شمارهٔ ۳۴۱مست تو کسی بود که چون آه کند
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.