به گزارش سلامت نیوز از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، آیدا راوریان با اشاره به اینکه نوزادان نارس به دلیل تولد پیش از موعد و ناتمام ماندن فرایندهای رشد، در معرض خطر اختلالات عصبی، حرکتی، شناختی و حسی قرار دارند، گفت: با توجه به افزایش میزان بقای این نوزادان به واسطه پیشرفت‌های پزشکی، چالش اصلی امروز، تضمین کیفیت زندگی و سلامت تکاملی آنان است.

وی با تاکید بر ضرورت توجه به حفاظت عصبی و مراقبت‌های تکاملی در بخش‌های مراقبت ویژه نوزادان (NICU) اظهار کرد: نجات جان نوزاد پایان مسئولیت متخصصان نیست، بلکه آغاز مرحله‌ای حساس برای حفاظت از مغز و آینده اوست.

این عضو هیات علمی افزود: تنظیم محیط حسی، مدیریت وضعیت‌دهی نوزاد، حمایت از خواب، کاهش استرس و تسهیل تعامل میان والدین و نوزاد از جمله مداخلات مهمی هستند که در بخش‌های مراقبت ویژه نوزادان، نقش موثری در حمایت از فرایندهای طبیعی تکامل مغز دارند.

راوریان با اشاره به انعطاف‌پذیری مغز و فرایندهای گسترده سیناپوژنز یا ایجاد پیوندهای عصبی در سال‌های نخست زندگی تاکید کرد: مداخلات هدفمند توانبخشی و کاردرمانی به‌هنگام می‌توانند با ارتقای عملکرد کودک و افزایش مشارکت او در فعالیت‌های متناسب با سن، پیامدهای منفی اختلالات تکاملی را به میزان قابل توجهی کاهش دهند.

وی در ادامه نسبت به پیامدهای تاخیر در ارائه خدمات توانبخشی هشدار داد و گفت: چرا باید منتظر بمانیم تا مشکلات تکاملی تثبیت شوند و بار سنگین جسمی، روانی و اقتصادی بر خانواده‌ها و نظام سلامت تحمیل شود؟

این عضو هیات علمی تصریح کرد: به تعویق انداختن خدمات توانبخشی، علاوه بر از دست رفتن فرصت‌های حساس رشد مغز، هزینه‌های سنگینی در آینده به جامعه تحمیل می‌کند؛ در حالی که با سرمایه‌گذاری در حوزه پیشگیری، غربالگری و مداخلات زودهنگام می‌توان این هزینه‌ها را کاهش داد.

راوریان یکی از مهم‌ترین مطالبات حوزه سلامت کودک را گنجاندن خدمات استاندارد کاردرمانی و سایر مداخلات توانبخشی زودهنگام در بسته خدمات بیمه‌های پایه و تکمیلی دانست و گفت: دسترسی به فرصت‌های رشد و تکامل نباید به توان مالی خانواده‌ها وابسته باشد؛ چراکه برخورداری از حق رشد، حق هر کودک است.

وی با تاکید بر اهمیت سرمایه‌گذاری در مراقبت‌های تکاملی و توانبخشی زودهنگام خاطرنشان کرد: این اقدامات تنها مداخله‌ای درمانی نیستند، بلکه سرمایه‌گذاری برای ارتقای سلامت نسل آینده و کاهش بار معلولیت در جامعه محسوب می‌شوند. امید است از مرحله «مراقبت برای بقا» به سوی «مراقبت برای زندگی باکیفیت» حرکت کنیم.