به گزارش خبرآنلاین، مدت‌ها بود پپتیدها بیشتر در قالب سرم و کرم‌های مراقبت از پوست دیده می‌شدند، اما حالا شکل تزریقی آنها نیز وارد فضای زیبایی شده است. در شبکه‌های اجتماعی محصولاتی با نام‌هایی مانند GHK-Cu، BPC-۱۵۷ و TB-۵۰۰ با وعده‌هایی از کاهش چین‌وچروک تا ترمیم سریع‌تر بافت معرفی می‌شوند.
اما «پپتید» به خودی خود به معنی داروی جوان‌کننده نیست. پپتیدها زنجیره‌های کوتاهی از اسیدهای آمینه‌اند و بعضی از آنها کاربردهای پزشکی مشخص دارند، اما بسیاری از ترکیباتی که امروز در بازار ضدپیری تبلیغ می‌شوند، هنوز شواهد کافی برای استفاده زیبایی در انسان ندارند.
برای بعضی پپتیدها نتایج امیدوارکننده‌ای در مطالعات سلولی یا حیوانی دیده شده است. مثلا درباره GHK-Cu شواهد آزمایشگاهی از نقش احتمالی آن در کلاژن‌سازی و ترمیم زخم وجود دارد. اما نتیجه یک آزمایش روی سلول یا موش را نمی‌توان مستقیما به انسان تعمیم داد.
درباره BPC-۱۵۷ نیز مطالعات انسانی بسیار محدود بوده و پژوهش‌های بزرگ و باکیفیت برای ارزیابی اثربخشی و ایمنی طولانی‌مدت آن وجود ندارد.
یکی دیگر از نگرانی‌ها، کیفیت محصول است. محصولاتی که خارج از نظام نظارت دارویی تهیه می‌شوند ممکن است دوز دقیق یا حتی ترکیب اعلام‌شده را نداشته باشند و احتمال آلودگی نیز وجود دارد.
در یک مورد گزارش‌شده در آمریکا، دو زن پس از دریافت تزریق‌های پپتیدی در یک رویداد ضدپیری به‌شدت بیمار شدند؛ در ادامه نیز مشخص نشد دقیقا چه ماده‌ای باعث بیماری آنها شده است.
پس پپتیدها بی‌فایده‌اند؟
مسئله این نیست که همه پپتیدها بی‌اثر یا خطرناک‌اند. برخی از پپتیدها داروهای معتبر و تاییدشده‌ای هستند و کاربردهای پزشکی مشخص دارند. مسئله زمانی ایجاد می‌شود که ترکیبی با شواهد محدود، با وعده «جوان‌سازی سلولی» و بدون نظارت پزشکی به مصرف‌کننده فروخته شود. در دنیای زیبایی، فاصله میان «امیدوارکننده» و «اثبات‌شده» بسیار مهم است؛ مخصوصا وقتی پای تزریق به میان می‌آید.
منبع: unsw
