جمشید

جمشید در شاهنامه بزرگ‌ترین شاه پیشدادی است: پیشه‌ها، جامه، پزشکی و خانه‌سازی را پدید آورد و روزی که بر تخت به آسمان رفت، نوروز نام گرفت. اما خودبینی، فره‌ی ایزدی را از او گرفت.

شجره‌نامه

روزگار زرین

جمشید هفتصد سال پادشاهی کرد. جنگ‌افزار و جامه ساخت، مردم را به چهار گروه پیشه‌ور بخش کرد، گرمابه و کاخ برپا داشت، گوهر از کان بیرون آورد و بوی خوش و پزشکی را شناساند. دیوان تخت او را بر دوش به آسمان بردند و مردم آن روز را، که سر سال نو بود، نوروز خواندند.

خودبینی و فرجام

جمشید سرانجام خود را آفریننده‌ی جهان خواند و فره‌ی ایزدی از او گسست. بزرگان روی از او گرداندند و ضحاک بر ایران چیره شد. جمشید سال‌ها گریزان بود تا ضحاک او را یافت و با اره به دو نیم کرد.