سیاوش

سیاوش، پسر کیکاووس، پاک‌ترین چهره‌ی شاهنامه است: بی‌گناهی‌اش را با گذر از آتش ثابت کرد، به پیمانش با تورانیان وفادار ماند و سرانجام به فرمان افراسیاب ناجوانمردانه کشته شد. سوگ او نماد خون بی‌گناه در فرهنگ ایرانی است.

شجره‌نامه

گذر از آتش

رستم سیاوش را در زابلستان پروراند. چون به تهمت سودابه گرفتار شد، از میان دو کوه آتش گذشت و بی‌آسیب بیرون آمد.

در توران

سیاوش با افراسیاب پیمان آشتی بست و چون کاووس فرمان شکستن پیمان داد، ترجیح داد به توران برود تا پیمان نشکند. پیران ویسه او را گرامی داشت؛ سیاوش با جریره، دختر پیران، و سپس با فرنگیس، دختر افراسیاب، پیوند بست و شهر سیاوش‌گرد را ساخت.

خون سیاوش

گرسیوز، برادر افراسیاب، از رشک بدگویی کرد و افراسیاب سیاوش را دستگیر کرد. گروی زره سر او را برید و به روایت فردوسی، از خونش گیاهی رویید که «خون سیاووشان» نامیدند. کین سیاوش، جنگ‌های بزرگ ایران و توران را برافروخت.