گیمرهای جوان‌تر احتمالا مجموعه کسلوینیا را با نسخه‌های سه‌بعدی چون Lords of Shadow می‌شناسند اما نباید فراموش کنیم که این مجموعه، یکی از بنیان‌گذاران سبکی است که حتی نام آن یعنی مترویدوینیا هم برگرفته از ترکیب این بازی و مجموعه متروید است.
کونامی پس از احیای موفقیت‌آمیز مجموعه سایلنت هیل، حالا سراغ کسلوینیا رفته تا با Castlevania: Belmont’s Curse، یک بار دیگر یاد و خاطره نسخه‌های دوبعدی فراموش‌نشدنی آن مثل سمفونی شب را زنده کند. این وسط چه کسی بهتر از استودیو اویل امپایر، خالق دد سلز، که از قضا یک بسته الحاقی هم با محوریت کسلوینیا برای آن ساخته بود و این بار فرصت این را پیدا کرده تا به احیای واقعی این مجموعه کمک کند.
Belmont’s Curse گیمرها را در نقش عضوی جوان از خانواده بلمونت به نام رز قرار می‌دهد. رز دختر ترور بلمونت است که سال‌ها قبل دراکولا را شکست داده و حالا اتفاقات، پای او و دخترش را به شهر پاریس باز کرده است؛ شهری که موجودات اهریمنی بر آن چیره شده‌اند و در این بین رز سعی دارد ثابت کند که یک بلمونت واقعی است و قدرت کافی را برای شکست دادن این دشمنان دارد. وقایع بازی دنباله‌ای برای کسلوینیا ۳ به حساب می‌آیند و حتی اگر هم این اثر را به دلیل قدیمی بودن تجربه نکرده باشید، احتمالا پیوند‌های آن را با مجموعه انیمیشنی این مجموعه در نتفلیکس متوجه خواهید شد.
بازی از نظر داستانی، پیچیدگی عجیب و غریبی ندارد و عمده تمرکز اصلی آن، روی خود شخصیت رز بنا شده است. کاراکتری جوان که اشتیاق زیادی برای اثبات خودش دارد و همین هم گاهی او را حسابی به دردسر می‌اندازد. اسم بازی یعنی «نفرین بلمونت»، اشاره به نفرینی دارد که اثر آن روی دست رز حک شده است و همین هم انگیزه‌های او را برای رویارویی با دشمن اهریمنی، بیش‌تر می‌کند. با اینکه بازی برخی ظرافت‌های داستانی نسخه‌هایی مثل سمفونی شب را در خود ندارد، اما از نکات جالب آن می‌توان به ارتباط بین رز با ارواح باس‌هایی اشاره کرد که در همان اوایل بازی آن‌ها را شکست می‌دهید و پس از آن، در طول مسیر همراه شما هستند و دیالوگ‌های جالبی را رقم می‌زنند.
روایت بازی پای رز را به مناطق مختلفی می‌کشاند؛ از محیط شهری پاریس تا کاخ دراکولا و مناطق دیگر. طبیعتا وقتی با اثری در مجموعه کسلوینیا طرف هستیم، بدیهی است که سبک بازی هم مترویدوینیا باشد و خبری از المان‌های روگ‌لایک هم به سبک ساخته قبلی استودیو یا همان دد سلز، در آن نیست. ماجراجویی رز در جهانی نسبتا بزرگ روایت می‌شود که نقشه پرجزییاتی راهنمای شما در پیدا کردن مسیر در آن است. از همان ابتدا به تمام قابلیت‌های لازم برای این گشت و گذار دسترسی ندارید و به مرور مخصوصا با شکست دادن باس‌ها، آن‌ها را به دست می‌آورید.
تنوع قابلیت‌های رز برای گشتن در دنیای بازی و حتی مبارزات، جزو ویژگی‌های بسیار مثبت Belmont’s Curse است. برای مثال با به دست آوردن شلاق که به‌نوعی امضا مجموعه هم به‌حساب می‌آید، می‌توانید با استفاده از حلقه‌های محیطی به مناطق مرتفع دسترسی پیدا کنید. یا قابلیتی دیگر، هاله‌ای نورانی پیرامون کاراکتر ایجاد می‌کند و برای عبور از مسیرهایی که با نوع خاصی از سنگ‌ها پوشانده شده‌اند، کاربردی است.
از طرف دیگر، مهارت‌های مربوط به مبارزات هم به همین سبک و سیاق گستردگی بسیار بالایی دارند. سازنده‌ها چند دسته‌بندی سلاح از نیزه و شمشیر گرفته تا شلاق و حتی مشت‌های آهنی را در نظر گرفته‌اند که با باز کردن صندوق‌ها یا کشتن باس‌ها می‌توانید انواع جدیدی از آن‌ها را به دست بیاورید. نکته مهم اینجاست که سلاح‌ها صرفا تفاوت ظاهری با یکدیگر ندارند و مثلا گاهی اگر در مبارزه‌ای سخت گرفتار شوید، یکی از راه‌حل‌ها می‌تواند تعویض سلاح باشد. علاوه بر این، رز از مادرش تعدادی کارت تاروت هم دریافت کرده که قدرت‌هایی جادویی به او می‌دهند؛ از شلیک صلیبی بزرگ گرفته تا به آتش کشیدن زمین اطراف شخصیت اصلی و موارد دیگر.
ترکیب تمام این مهارت‌ها با یکدیگر، سیستم مبارزاتی بسیار جذابی را برای Belmont’s Curse رقم می‌زند. جنگیدن با انواع و اقسام سلاح‌ها و ترکیب آن با جادو یا پرش‌هایی که به کمک شلاق به سمت دشمنان انجام می‌دهید، بی‌نهایت لذت‌بخش است و مخصوصا اگر از مبارزه‌های دد سلز لذت برده باشید، می‌توانید الگو‌های نسبتا مشابهی را در این بازی هم پیدا کنید که حسابی رضایت‌بخش هستند. دشمنان بازی هم تنوع نسبتا خوبی دارند؛ از خفاش‌ها و عنکبوت‌ها گرفته تا انواع موجودات زامبی‌شکل و کمانداران و بقیه که هم اجازه می‌دهند صرفا از لت و پار کردن انواع ساده‌تر آن‌ها لذت ببرید و هم در مواجهه با گونه‌های قوی‌تر، مهارت‌های شما در جاخالی دادن یا حتی پری را به چالش می‌کشند.
بله؛ نسخه جدید کسلوینیا، سیستم پری هم دارد که البته کمی متفاوت پیاده شده است. شما راهی برای دفع یا همان بلاک ضربه‌های دشمنان ندارید که با انجام آن در زمان برخورد ضربه بتوانید آن را پری کنید؛ بلکه پری با همان قابلیت هاله نورانی انجام می‌شود که بالاتر به آن اشاره کرد و اگر به موقع از آن استفاده کنید، موفق به دفع ضربه دشمن و رساندن آسیب به او خواهید شد. با کشتن دشمنان یا کارهایی مثل شکستن مجسمه‌هایی در محیط، شخصیت رز به مرور لول‌آپ هم شده و قدرت‌های او قوی‌تر می‌شوند. جدا از این، با انجام چالش‌هایی مثل کشتن تعداد مشخصی از دشمنان با شلاق، استفاده از پری به تعداد دفعات مشخص و کارهایی از این قبیل، می‌توانید کارت‌های تاروت را هم قوی‌تر و جادوهای موثرتری را اجرا کنید.
مبارزات بازی البته رکن مهم دیگری هم دارند که باس فایت‌های آن هستند. نبرد با باس‌ها دقیقا در همان فضای حماسی جریان دارد که از یک کسلوینیا انتظار می‌رود و سازنده‌ها، کمی هم چاشنی‌هایی از آثار مدرن‌تر مترویدوینیا به آن‌ها اضافه کرده‌اند که نتیجه آن، نبردهایی با میزان درستی از چالش است؛ جایی که نه مبارزه آنقدر سخت می‌شود که عذاب‌تان بدهد و نه آنقدر آسان که حس و حال باس فایت نداشته باشد. هر باس بازی الگوها و پترن خاصی دارد و برای شکست دادن آن‌ها، باید همان اندازه که در جنگیدن قوی هستید، در جاخالی دادن و پرش‌های به‌موقع هم مهارت داشته باشید. در مجموع مبارزات به‌طور کلی از نقاط قوت اصلی Belmont’s Curse هستند و طرفداران این سبک را قطعا راضی خواهند کرد.
اما جنبه دیگری از Belmont’s Curse، مربوط به بخش‌های پلتفرمینگ و گشت و گذار در دنیای آن می‌شود. جهان بازی از نظر تنوع محیطی شرایط بسیار خوبی دارد و در هریک از این محیط‌ها، جدا از دشمنان مختلف، انواع و اقسام تله‌ها هم انتظار شما را می‌کشند تا مهارت‌های پلتفرمینگ شما را حسابی به چالش بکشند. شاید سازنده‌ها در زمینه نبردها گاهی مهربان ظاهر شوند و مخصوصا این امکان را بدهند تا با تغییر تنظیمات آن‌ها را راحت‌تر هم کنید، اما Belmont’s Curse از نظر پلتفرمر اصلا با مخاطب شوخی ندارد.
در بخش‌های زیادی از بازی، باید تمام مهارت‌های شخصیت رز در عبور از موانع را با سرعت‌عملی عالی اجرا کنید تا شانسی برای موفقیت در عبور از مسیرها داشته باشید. Belmont’s Curse از این نظر برای من یادآور تجربه بازی The Lost Crown بود که به نظرم جزو بهترین‌های مدرن در این زمینه است و انصافا نسخه جدید کسلوینیا هم کم و کسری از آن ندارد. البته اگر بخواهم ایرادی هم از بازی بگیرم، می‌توان گفت که این جنبه از آن گاهی به شکلی بی‌رحمانه و به دور از انصاف سخت می‌شود و هرچقدر از چالش‌های بازی در زمینه نبردها لذت بردم، چالش‌های پلتفرمری آن گاهی کمی آزاردهنده می‌شدند.
اما فارغ از این مساله، از نظر دیزاین کلی محیط‌ها تجربه بسیار باکیفیتی است و یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های آن، وجود انواع و اقسام راه‌ها و مسیرهای مخفی در محیط‌ها است؛ مسیرهایی که گاه پیدا کردن آن‌ها لازمه پیشروی در محیط و داستان است و گاه هم می‌توانند شما را به گنجینه‌ای ارزشمند برسانند.
Belmont’s Curse از نظر بصری، بی‌شباهت به بازی ددسلز نیست و این موضوع را می‌توان در برخی انیمیشن‌های نبرد آن یا حتی طراحی کلی هنری هم دید؛ البته که با توجه به فاصله زمانی بین این دو اثر، نسخه جدید کسلوینیا چشم‌نوازتر و حتی تا حد زیادی دارک‌تر هم شده است که اتفاق بسیار مثبتی است و باعث شده اتمسفر بازی، کاملا مناسب یک کسلوینیا باشد. طراحی دشمنان، افکت‌های مربوط به مبارزه با سلاح‌های مختلف و مخصوصا خود محیط‌ها، آرت بسیار زیبایی دارد و جزو بهترین‌ها در بین آثار دوبعدی است. بازی از نظر موسیقی هم در همین سطح است و سازنده‌ها با انتخاب قطعه‌هایی کاملا مناسب حال و هوای آن، کارشان را به نحو احسن انجام داده‌اند. تنها مشکل Belmont’s Curse در این زمینه، لودینگ‌های نسبتا طولانی در زمان رفتن به برخی از محیط‌های آن است؛ بازی‌های امروزی به‌نوعی ما را در این زمینه بدعادت کرده‌اند و به همین دلیل هم این مساله کمی به چشم می‌آید.
به‌طور کلی، Castlevania: Belmont’s Curse بازگشتی عالی و درجه‌یک برای یکی از بهترین‌های سبک مترویدوینیا است. بازی با ترکیب درخشانی از نبردهای جذاب با دشمنان و باس‌ها، لذت‌بخش بودن گشت و گذار و اکتشاف در دنیایی با طراحی هنری چشم‌نواز و المان‌های پلتفرمر چالش‌برانگیز اما در مجموع جذاب، موفق شده است تجربه‌ی کلی لذت‌بخشی را تقدیم گیمرها کند. تجربه بازی هم به آن‌هایی که با نسخه‌های کلاسیک این مجموعه خاطره دارند و هم به گیمرهایی که با این اثر قرار است با کسلوینیا آشنا شوند، کاملا پیشنهاد می‌شود و اگر به سبک کلی بازی علاقه داشته باشید، قطعا لذت خوبی از این ماجراجویی حدودا ۱۵ ساعته خواهید برد.
Castlevania: Belmont's Curse
9 از ۱۰10/9امتیاز زومجیبه‌طور کلی، Castlevania: Belmont's Curse بازگشتی عالی و درجه‌یک برای یکی از بهترین‌های سبک مترویدوینیا است. بازی با ترکیب درخشانی از نبردهای جذاب با دشمنان و باس‌ها، لذت‌بخش بودن گشت و گذار و اکتشاف در دنیایی با طراحی هنری چشم‌نواز و المان‌های پلتفرمر چالش‌برانگیز اما در مجموع جذاب، موفق شده است تجربه‌ی کلی لذت‌بخشی را تقدیم گیمرها کند. تجربه بازی هم به آن‌هایی که با نسخه‌های کلاسیک این مجموعه خاطره دارند و هم به گیمرهایی که با این اثر قرار است با کسلوینیا آشنا شوند، کاملا پیشنهاد می‌شود و اگر به سبک کلی بازی علاقه داشته باشید، قطعا لذت خوبی از این ماجراجویی حدودا ۱۵ ساعته خواهید برد.
Castlevania: Belmont's Curse
9 از ۱۰10/9امتیاز زومجیبه‌طور کلی، Castlevania: Belmont's Curse بازگشتی عالی و درجه‌یک برای یکی از بهترین‌های سبک مترویدوینیا است. بازی با ترکیب درخشانی از نبردهای جذاب با دشمنان و باس‌ها، لذت‌بخش بودن گشت و گذار و اکتشاف در دنیایی با طراحی هنری چشم‌نواز و المان‌های پلتفرمر چالش‌برانگیز اما در مجموع جذاب، موفق شده است تجربه‌ی کلی لذت‌بخشی را تقدیم گیمرها کند. تجربه بازی هم به آن‌هایی که با نسخه‌های کلاسیک این مجموعه خاطره دارند و هم به گیمرهایی که با این اثر قرار است با کسلوینیا آشنا شوند، کاملا پیشنهاد می‌شود و اگر به سبک کلی بازی علاقه داشته باشید، قطعا لذت خوبی از این ماجراجویی حدودا ۱۵ ساعته خواهید برد.نقاط قوت
- جذابیت بسیار بالای نبردها با تنوع مناسبی از سلاح‌ها
- تنوع خوب قابلیت‌های جادویی و سیستم ارتقای آن‌ها
- روایت داستانی در مجموع جذاب با محوریت شخصیت رز و برخی عناصر آشنا برای طرفداران
- لول‌دیزاین بسیار خوب محیط‌ها با راه‌های مخفی و استفاده درست از عناصر مترویدوینیا
- باس فایت‌های جذاب
- طراحی صوتی و بصری بسیار باکیفیت
نقاط ضعف
- بخش‌های پلتفرمر بازی گاه به شکلی غیرمنطقی و بی‌رحمانه سخت می‌شوند
- برخی لودینگ‌های طولانی در زمان جابجایی بین محیط‌ها
بررسی بازی Castlevania: Belmont’s Curse با کد ارسالی ناشر (Konami) و روی پی‌سی صورت گرفته است.
