مبلغ – سرویس سبک زندگی: در سپهر ارتباطات دیجیتال، اقتصاد توجه بر پایه تحریک عواطف غریزی و هیجان آنی بنا شده است. الگوریتم‌های پلتفرم‌های تعاملی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که خشم، شگفتی، انزجار و رسوایی را به عنوان باارزش‌ترین کالاها شناسایی کرده و آن‌ها را در صدر بازدید کاربران قرار می‌دهند. در چنین سازوکاری، پدیده‌ای شوم به نام قضاوت ثانیه‌ای شکل می‌گیرد. در این پدیده، کاربر تنها با تماشای یک ویدیوی چند ثانیه‌ای کات‌شده، خواندن یک نقل قول بی‌منبع، یا دیدن اسکرین‌شاتی نامعتبر، خود را در جایگاه قاضی، هیئت منصفه و مجری حکم احساس می‌کند. این سازوکار ویرانگر، به ترور شخصیت نظام‌مند می‌انجامد؛ جایی که متهم هیچ فرصتی برای شرح بستر رخداد یا ارائه دلایل خود ندارد و طوفان توییتری یا کامنت‌های هماهنگ، پیش از اثبات هر گزاره‌ای، شرافت انسانی او را به دار مجازات جمعی می‌آویزند.
از منظر روان‌شناسی رسانه، این رفتار ریشه در سازوکاری روانی دارد که جان سولر آن را «اثر مهارزدایی آنلاین» می‌نامد. هنگامی که ارتباط انسان‌ها از تماس چهره‌به‌چهره، لحن کلام و نگاه مستقیم تهی می‌شود، احساس هم‌دلی طبیعی انسانی به شدت فروکش می‌کند. کاربر با پنهان شدن پشت نام‌های مستعار یا حتی با اتکا به فاصله فیزیکی صفحه‌نمایش، دچار یک «مصونیت‌پنداری» وهم‌آلود می‌شود؛ توهمی که به او القا می‌کند افعال و واژگان او عاری از بار حقوقی و اخلاقی در جهان واقعی هستند. در این اتمسفر مسموم، پدیده موسوم به «کنسل کالچر» یا فرهنگ طرد متولد می‌شود. این فرهنگ به ظاهر با انگیزه‌های عدالت‌خواهانه آغاز به کار می‌کند، اما در باطن به ابزاری برای تخلیه کینه‌ها، خودنمایی فضیلت‌مآبانه و تخریب بی‌مهابای دیگران تبدیل می‌گردد. گوستاو لوبون در بررسی روان‌شناسی توده‌ها خاطرنشان می‌سازد که انسان در ازدحام جمعیت، قوه تفکر انتقادی و احساس مسئولیت فردی خود را واگذار می‌کند و جذب نوعی جنون همگانی می‌شود. رسانه‌های اجتماعی امروز توده‌های نامرئی اما پرجمعیتی ساخته‌اند که سنگسار اعتباری افراد برای آنان نوعی تفریح دسته‌جمعی به شمار می‌آید.
پیامد چنین خشونتی به حوزه دیجیتال محدود نمی‌ماند. ترور شخصیت در فضای مجازی زنجیره‌ای از ویرانی در حیات واقعی پدید می‌آورد: فروپاشی کانون خانواده، از بین رفتن فرصت‌های شغلی، حذف اجتماعی و ابتلا به اختلال‌های شدید روانی که در مواردی حتی به خودکشی قربانی منجر شده است. آنچه این فاجعه را دردناک‌تر می‌سازد، بی‌تفاوتی موج‌سواران پس از فروکش کردن غبار شایعه است. هنگامی که حقیقت آشکار می‌شود و تقطیع یا کذب بودن اتهام به اثبات می‌رسد، کاروان قضاوت‌کنندگان بی‌آنکه سرسوزنی شرمسار باشند، سراغ قربانی بعدی می‌روند؛ گویی هیچ انسانی زیر چرخ‌دنده‌های کلمات شتاب‌زده آنان له نشده است.
در منظومه معرفتی شیعه، آبروی انسان‌ها بالاترین جایگاه قدسی را داراست و تعرض به آن با تخریب پایه‌های توحید و ایمان برابر دانسته می‌شود. فقه و اخلاق اهل بیت علیهم‌السلام دیواری پولادین گرد حیثیت افراد کشیده و سازوکاری دقیق به نام «اصاله الصحه» و «حمل بر صحت» طراحی کرده است. عقلانیت دینی حکم می‌کند که انسان تا زمانی که حجت قاطع و بینه آشکار نیافته، زبان و اندیشه خود را مهار کند و اجازه ندهد گمانه‌زنی‌های تیره، داوری او را جهت دهند. مهار انگشتان هنگام تایپ کردن و خودداری از بازنشر محتوایی که صحت آن ثابت نشده، والاترین نشانه بلوغ فکری و زیست مومنانه در عصر دیجیتال است.
در منابع اصیل روایی شیعه، گمانه‌زنی بر اساس شواهد ناقص، اتهام‌زنی بی‌دلیل و ترویج سخنان دیگران برای شکستن حرمت مومن، جزو مهلک‌ترین گناهان شمرده شده است:
۱. الکافی، ثقه الاسلام کلینی، جلد ۲، کتاب الایمان و الکفر، باب التهمه و سوء الظن، ص ۳۶۱، حدیث ۱:
متن عربی روایت:
«عن ابی عبد الله علیه السلام قال: اذا اتهم المومن اخاه انماث الایمان من قلبه کما ینماث الملح فی الماء.»
ترجمه فارسی:
امام صادق علیه‌السلام فرمود: هرگاه انسان باایمان به برادر دینی خود تهمت بزند، ایمان در دل او ذوب می‌شود همان‌گونه که نمک در آب حل می‌گردد.
لینک دسترسی کتابخانه فقاهت:
https://lib.eshia.ir/11005/2/361
۲. الکافی، ثقه الاسلام کلینی، جلد ۲، کتاب الایمان و الکفر، باب الروایه علی المومن، ص ۳۵۸، حدیث ۱:
متن عربی روایت:
«عن ابی عبد الله علیه السلام قال: من روی علی مومن روایه یرید بها شینه و هدم مروءته لیسقط من اعین الناس اخرجه الله من ولایته الی ولایه الشیطان.»
ترجمه فارسی:
امام صادق علیه‌السلام فرمود: هر کس روایتی یا سخنی را علیه مومنی نقل و منتشر کند به قصد اینکه او را لکه‌دار سازد و جوانمردی‌اش را ویران کند تا از چشم مردم بیفتد، خداوند او را از ولایت و سرپرستی خویش بیرون رانده و به سرپرستی شیطان می‌سپارد.
لینک دسترسی کتابخانه فقاهت:
